Իմ հերոսը

«Էս դիրքում իմ տղերքի արյուննա թափվել, ստեղ իմ ախպերներն են կռվել, էս հողի վրա պայքարա եղել… ես էլ հիմա կալցոն քաշում եմ ու ուզում եմ բոլորին փոխանցես, որ էս դիրքը հանձնողի մերը…»

Ռոբերտ Աբաջյան

Իմ հերոսը Ռոբերտ Աբաջյանն է, ով ծնվել է 1996թ. նոյեմբերի 16-ին Երևանում: 2003թ. ընդունվել է Երևանի թիվ 147 հիմնական դպրոց, որն ավարտել է 2012թ․-ին, ապա ընդունվել է Երևանի պետական հենակետային բժշկական քոլեջ: Քոլեջն ավարտել է 2014թ․-ին` ատամնատեխնիկի որակավորմամբ: 2014թ.-ին ընդունվել է Մայր Թերեզայի անվան բժշկական ինստիտուտ:

«Ռոբերտ Աբաջյանի անվան հ. 147 հիմական դպրոց»,- ամեն անգամ, երբ լսում եմ այս, կարծես թե, սովորական կրթական հաստատության անունը, մարմինս փշաքաղվում է: Թվում է, թե հերթական դպրոց, հերթական պատեր, հերթական ուսուցիչներ: Սակայն ո՛չ: Սա այն դպրոցն է, որտեղ պատերազմի մասին իր դասն է պատմել հայրենիքի հերոս Ռոբերտ Աբաջյանն ու տարիներ անց դարձել պատերազմի զոհը: Ո՞վ կարող էր գուշակել, որ պատմության արյունոտ էջերը կկրկնվեն, միայմ մի տարբերությամբ. քաջարյուն երիտասարդի` երբեմնի աշակերտ, մանուկ, դեռահաս Ռոբերտ Աբաջյանի անունը սևացրեց պատմության գրքի ևս մեկ էջ:

Կանցնեն տարիներ, դարեր, սակայն վայրկյան անգամ ոչ մի հայ չի կարող մոռանալ քեզ ու հանել իր սրտից: Դու՛ ես իմ հերոսը: Սերունդները պարզապես կկարդան, կլսեն քո մասին, իսկ ես հպարտ կժպտամ ու կասեմ, որ դու իմ ժամանակակիցն էիր: Մինչ ես առաջին անգամ ոտք դրեցի դպրոց, դու ոտք դրեցիր մարտի դաշտ ու այլևս երբեք չվերադարձար այնտեղից: Վերադարձավ քո մարմինը և փառքով անունդ, որը հավերժ պահելու եմ սրտիս խորքերում…