Հասա իմ նպատակին` հաղթելով ու տեսնելով տատիս ուրախությունը

Արամ Արևշատյան                        

ԱՀՏ Լրագրության դասարան   

  Փոքր էի, Սովետական տարիներն էին։ Խոսք էի տվել տատիկիս, որ երբ մեծանամ` նրան իմ համերգին կհրավիրեմ։ Իմ ամենամեծ երազանքն էր դա' դառնալ երգիչ, ելույթ ունենալ համերգասրահում։

- Տատի՜կ, երբ մեծանամ երգիչ դառնամ, քեզ ուր ուզես կտանեմ,_ասում էի ես։

Անցան օրեր, տարիներ և ես հասա իմ երազանքին։ Ինձ հրավիրել են Եվրատեսիլ` ներկայացնելու Հայաստանը։ Ամիսներ շարունակ մենք մեր խմբով որոշում էինք, թե ի՞նչ երգ կարելի է գրել։ Եվ, վերջապես, ընկերներիցս Մաքսիմը հետաքրքիր առաջարկ արեց.

- Ընկերնե՜ր, եկեք այնպես նվագենք, որ ջութակի ելէջները մարդկանց կտրեն իրականությունից,-ասաց նա։

- Լավ առաջարկ է,-համաձայնեցինք մենք։ Վերջապես եկավ շատերի սպասված օրը։ Ես լարված գնացի բեմ։ Ընկերներս փորձում էին ինձ հանգստացնել։ 

- Կարող ենք սկսել։

Երգի ժամանակ ես տեսա տատիկիս և ուրախությամբ շարունակեցի երգել։ Տարբեր երկրների մասնակիցների երգերն էլ լսելով սկսվեցին քննարկումները։ Այդ պահին ամեն վայրկյան իմ համար նշանավոր էր։ Վերջապես հաշվարկը կատարվեց ու հաղթողը, պարզվեց, ես եմ։ Տատիկս ուրախությունից լաց էր լինում։ Ահա,  ես ևս հասա իմ նպատակին` հաղթելով ու տեսնելով տատիս ուրախությունը։