Ես կկարոտեմ քեզ

Արամ Արևշատյան                              ԱՀՏ Լրագրության դասարան           - Արա՜մ, ես քեզ կկարոտեմ։

- Ես էլ քեզ, իմ սեր։

Այս խոսքերը ես լսեցի պատերազմ գնալուց 10 րոպե առաջ` մինչև զինվորական ավտոբուսի գալը։ Լուսաբացին արթնացա` կիսատ թողնելով երազս. խոսում էի ընկերներիս հետ։ Որոշեցի զանգահարել ընկերուհուս։ 

- Ալո։

- Ալո, Անի՞։

- Արա՞մ, ոնց եմ քեզ կարոտել։

- Ես էլ քեզ։

- Ինչպե՞ս ես։

- Լավ։

- Ե՞րբ ես գալու։

- Դեռ չգիտեմ։

-  Տղե՜րք, հարձակվեցին։

- Արամ, Արամ...

- Անի, ես քեզ հետո կզանգահարեմ։ Մենք վազելով գնացինք դիրքեր։

Մայոր Ռուբենյանը մոտեցավ մեզ։ _Տղե՜րք, ուշադիր եղեք ադրբեջանցի զինվորները հարձակում են գործել։

Դժվար կռվից հետո զինընկերներից միայն ես էի ողջ մնացել։ Բայց, ցավոք, մի քանի թշնամի ողջ էր մնացել։ Ես միանգամից դուրս եկա և իմ զենքով հարձակվեցի նրանց վրա։ Կարողացա բոլորին սպանել, բայց   վնասվածք ստացա։ Հիվանդանոցում բուժում ստսնալուց հետո մեկ օրով տուն ուղարկեցին։ Ինձ նստեցրին  Վերջապես կարող եմ վերադառնալ տուն։ Մայրիկս, տեսնելով ինձ, ուրախությունից գրկեց.

- Տղաս, ինչքան եմ կարոտել քեզ,_աչքերից արցունքները մաքրելով ասաց մայրս։

- Բա Արենը, Դանիելը ո՞ւր են։

- Զոհվել են տղերքը, վաշտից մենակ ես եմ մնացել մամ։ Լավ, մամ, ես գնացի Անիի մոտ` մի քիչ հետո կգամ։

Ես վազքով գնացի տեսնելու Անիին։ Հասնելով նրանց տուն` թակեցի դուռը և շոկային դեմքով հետ վերադարձա տուն։ Պարզվեց, որ Անին  ինձ խաբել էր։ Դուռը ոչ թե Անին բացեց, այլ անծանոթ տղա։ Անին  մոտեցավ ինձ և շատ կոպիտ ձևով ասաց, որ ինձ չի սիրում...։