Սոնա Լևոնյան
ԱՀՏ Լրագրության դասարան
Գիշերային ու աղմկոտ Երևան:
Ես,
ինչպես միշտ, թափառում էի փողոցներում: Չէի էլ հիշում, թե ե՞րբ եմ վերջին անգամ մի բան դրել բերանս։ Մարդիկ անտարբեր անցնում էին իմ կողքով: Ես հազիվ էի կարողանում փախչել
նրանց ոտնաթաթերի ծանր հարվածներից: Դեպի անհայտության այդ իմ ճանապարհին նկատեցի մի
երեխայի, ով նստած էր ոչ հեռվում գտնվող նստարանին ու ագահորեն հոշոտում էր մի
ախորժաբեր բրդուճ: Զգուշորեն մոտեցա թմբլիկ այդ տղային
ու նշաններ տվեցի, որ սոված եմ: Սովածը ո՞րն է, սովից շուտով կսատկեմ: Նա, ի պատասխան
իմ քայլերին, տեղից վեր թռավ ու ոտքով հարվածեց գլխիս:
-Փախի՛ր
այստեղից, քոսոտ շուն,- ասաց նա ու ևս մի անգամ կծեց բրդուճը:
Ես
ճարահատյալ հեռու գնացի: Հիմա միակ տարբերակն աղբամանն էր: Վստահ էի, որ այնտեղ այս
ժամին հավաքված էին թաղամասի բոլոր թափառական շներն ու կատուները, ու երևի իրար կծում
ու ճանկռոտում էին մի կտոր ուտելիքի համար, բայց…ի՞նչ կարող էի անել: Քայլեցի դեպի
աղբամանը: Աղբամանից լսվող կատաղի ձայներն անտեսելով՝ թռա ներս: Ուշացել էի… Ամեն ինչ
արդեն վաղուց վերացրել էին: Հիմա էլ անցել էին իրար: Եվ այն, ինչ մնում էր անելու,
այդ կատաղի մարտին հետևելն էր: Նստել էի անկյունում` մի հնամաշ պայուսակի վրա, ու ապուշ
կտրած նայում էի նրանց: Հանկարծ լսվեցին մոտեցող ոտնաձայներ: Բոլորը քարացան: Ձայնը
կուլ տվեց մի համեղ բան ու մնացորդը գցեց աղբամանը: Այն ընկավ վրաս ու ես հափշտակեցի՝ ինչպես կաներ յուրաքանչյուր սոված շուն կամ կատու: Սակայն, մինչ «ընթրիքս» կհասներ ստամոքս,
կողքիս բոլոր շներն ու կատուները հարձակվեցին վրաս՝ փորձելով խլել ուտելիքս: Ի ուրախություն
ինձ և ստամոքսիս՝ նրանց դա չհաջողվեց, բայց հաջողվեց քրքրել ու ճանկռոտել ինձ: Թաթս
արյունոտվեց ու հասկացա, որ չեմ կարող դուրս գալ բարձր աղբամանից: Շուտով մյուսները
գնացին նոր աղբաման «կողոպտելու», ու ես մնացի միայնակ: Կշտանալուց հետո մնում էր ի՞նչ:
Իհարկե, քնել: Ես գլուխս հենեցի հնամաշ պայուսակին ու խոր քուն մտա:
Արթնացա
վաղ առավոտյան` քաղաքի անցուդարձից: Փորձեցի դուրս գալ աղբամանից, բայց թաթս դեռ ցավում
էր: Ինչքան էլ փորձեցի դուրս պրծնել, միևնույն է, չստացվեց: Ես սկսեցի հաչալ փակ աղբամանի
միջից: Թվում էր, որ երբեք էլ ոչ ոք չէր լսելու թափառական ու վիրավոր այդ շանը, քանի
որ ոչ այդքան հեռվում մեկը կիթառ էր նվագում, ինչն ավելի էր խլացնում փրկության կանչող
հաչոցներս: Չեմ կարող ասել, որ նվագողն անտաղանդ էր: Բայց ինչպե՞ս պետք է հավանեի,
երբ նվագի պատճառով ոչ ոք ձայնս չէր լսում: Միակ անձն, ում ականջին կարող էին հասնել
հաչոցներս, այդ փողոցային կիթառահարն էր: Ու այդպես էլ եղավ. րոպեներ անց կիթառի ներդաշնակ
հնչյունները լռեցին ու մի ծեր ձայն, կարծես, ինքն իր հետ խոսելով մոտեցավ.
-Կույր
եմ, բայց հո խուլ էլ չե՞մ:
Այդ
խոսքերին հետևեցին նրա քայլերը դեպի աղբամանն ու այն բացվեց: Աղբամանի գարշահոտությունից
հետո փողոցի փոշոտ օդը դրախտային էր թվում: Ես նայեցի վերև: Մի ծերուկ` անխնամ երկար
մազերով, հյուծված ու նիհար ձեռքերը պարզեց դեպի ինձ: Ես, թեթև թռիչքից հետո, հայտնվեցի
նրա գրկում: Նա փակեց աղբամանը, վերադարձավ այնտեղ, որտեղ կիթառ էր նվագում ու նստեցրեց
ինձ մի հին ու քրքրված ներքնակի վրա: Շոյեց գլուխս ու ասաց.
-Արի
ծանոթանանք, ես Բորիսն եմ…
Ես, զգալով, որ ծերուկը ոչ մի վատ միտում
չունի ու ամենևին էլ նման չէ փողոցի անտարբեր ու անսիրտ անցորդներին, ի պատասխան լիզեցի
նրա ձեռքերը: Նա հռհռաց ու շրջվեց, ուսապարկից հանեց չոր ու ցամաք հացի մի
կտոր, գցեց թաթիս դիմաց, ապա հանեց նաև ջրի շիշը: Ափսեն, որում մի քանի մետաղադրամ
կար՝ դատարկեց, ջուրը լցրեց մեջն ու դրեց հացի կողքին: Այս ամենը անչափ հաճելի էր,
բայց, միաժամանակ, անսպասելի: Երբեք չէի հանդիպել այնպիսի մեկին, ով ոչ միայն կօգնի անօգնական
թափառական շանը, այլ նաև կկերակրի՝ տալով իր վերջին հացի կտորը: Փաստորեն, բարի մարդիկ
էլ կան: Մինչ այդ ես ապրում էի մարդկանց հանդեպ ատելության անսպառ զգացումով: Բայց
ծերուկը փոխեց մարդկանց մասին իմ վատ կարծիքն ու փրկեց նրանց իմ գազազած հայացքներից:
Հ
իմա ես գիտեմ, որ այնուամենայնիվ կան մարդիկ, ովքեր արժանի են Մարդ կոչմանը: Չէ՞
որ բոլոր բանական արարծները չեն, որ կարող են մարդ կոչվել: «Մարդ». հպարտ է հնչում,
իզուր չէ ասված:
Ես
ավելի ոգևորված սկսեցի խժռել խղճուկ ու չորացած հացի կտորը, այնուհետև խմեցի ջուրը,
որն այդքան էլ թարմ չէր: Թափառական կիթառահարը վերցրեց հնադարյան կիթառն ու գլխից հանելով
մաշված գլխարկը՝ դրեց իր առջև: Վայրկյաններ անց լսվեց այն հիասքանչ մեղեդին, որ
լսել էի դեռ աղբամանից: Սակայն հիմա այն ավելի պարզ էր, հստակ: Երբևիցէ այս նուրբ ու
ներդաշնակ հնչյուններին նման ոչինչ չէի լսել: Ծերուկը քրտնաջանորեն տարուբերում էր
մատները՝ մի ստեղնից մյուսը: Իսկ մարդիկ անցնում էին մեր կողքով ու հայացք անգամ չէին
գցում դեպի այդքա՜ն դուրեկան մեղեդին: Հարյուր անցորդից հազիվ երկու-երեքը նկատեին
ու մետաղադրամ գցեին գլխարկի մեջ: Մնացածները քայլում էին անտարբեր, գլուխները կախած
ինչ-որ լուսարձակող սարքի վրա: Մարդիկ դրան հեռախոս են կոչում: Այսօր հեռախոս կգտնես
յուրաքանչյուր շնչավոր ռոբոտի մոտ: Սակայն
Բորիսը` տաղանդավոր այդ թափառական կիթառահարը, նույնիսկ կույր հայացքը չէր պարզում
դեպի մարդկանց կողմը` ինչ-որ բան հայցելու միտումով: Երևի չէր ուզում հիասթափություն
ապրել: Գլուխը կախել էր կիթառի ու միայն կիթառի վրա…
Շուտով
Բորիսը դադարեցրեց նվագը, վերցրեց ասֆալտից գլխարկն ու բռի մեջ լցրեց մետաղադրամները:
Սկսեց հաշվել դրանք (չգիտեմ ինչպես, եթե չոր տեսնում դրանք), ապա զգուշորեն շոյեց գլուխս,
վեր կացավ մաշված կտորի վրայից և ասաց.
-Սպասի՛ր,
հիմա կգամ:
Մետաղադրամները
կրկին չխչխկացնելով քայլեց դեպի մոտակա առևտրի կենտրոնը: Այդ ընթացքում ես նայում էի
մարդաշատ մայթերին: Հանկարծ սուր դեմքով մի կին մոտեցավ ինձ, բարձրակրունկ ու իր պես
սուր կոշիկով թափեց մետաղյա ափսեի ջուրը: Ես հետ քաշեցի թաթերս ջրի հոսքից, իսկ նա,
քիթն ավելի ցցելով շարունակեց ճամփան: Նրա դիմացից էլ Բորիսն էր քայլում` ձեռքին մի
տոպրակ: Ես, տեսնելով նրան, վազեցի ընդառաջ և սկսեցի հաչալ՝ կարծես հայտնելով զայրույթս
այն կնոջ հանդեպ: Նա երևի հասկացավ եղելությունը ու ըմբռնող հայացքով նայեց ինձ:
-Ոչինչ,
ես քեզ համար ավելի լավ բաներ եմ բերել:
Նա
ծանր-ծանր նստեց մաշված կտորին ու սկսեց դատարկել տոպրակը: Հանեց շան կեր, ինչ-որ ըմպելիք: Այն կերն ու ըմպելիքը, որ կարող են ուտել միայն ընտանի շները, և որ ես
երբեք չէի փորձել: Բորիսը գունավոր կերը շոշափելով լցրեց իր գլխարկի, իսկ անուշաբույր
ըմպելիքը՝ մետաղյա ափսեի մեջ: Ես սկսեցի ագահորեն ուտել ու խմել Բորիսի հյուրասիրած
ամեն բան: Նա շոյեց գլուխս ու վերցրեց կիթառը: Մինչ նա նվագում էր, իսկ ես ուտում ու
խմում, արևը մայր մտավ: Վառվեցին փողոցային լամպերն ու տների ջահերը: Լուսինը փոխարինեց
արևին, իսկ մարդիկ շուտով անհետացան:
Ուշ
գիշերին արթնացա անձրևի կաթիլների ձայներից: Բորիսը հորդ անձրևի տակ պառկած մուշ-մուշ
քնած էր (երևի սովոր էր): Ես չէի կարող թողնել նրան այստեղ ու պարզապես հեռանալ, գտնել մի տաքուկ անկյուն ու ննջել, իսկ առավոտյան կրկին վերադառնալ նրա գիրկն
ու ինչ-որ բան խնդրել: Դրա համար էլ արթնացրի նրան: Բորիսն անմիջապես հետ քաշեց անձրևի
տակից կիթառն ու թաքցրեց այն քրքրված շորերի արանքում: Նորից գլուխը հենեց ուսապարկին:
Ես հաչացի ու սկսեցի քաշել նրա շորերից՝ հասկացնելով, որ վեր կենա: Նա ասես անճարությունից
ոտքի կանգնեց: Հաչալով սկսեցի վազել, որ նա ձայնիս ուղղությամբ գա իմ հետևից: Հավաքեց
իրերը և սկսեց քայլել այնտեղ, ուր ես կուղղորդեի: Մի քանի րոպե անց, երբ արդեն երկուսս
էլ մինչև ոսկորներս թրջված էինք, հասանք այն տեղն, ուր նման եղանակին ինձ միշտ գրկաբաց
էին ընդունում: Դա մի խանութ էր` դռան դիմաց մի փոքրիկ անկյուն, որտեղ ինչքան էլ որ
վարար լիներ անձրևը, հաստատ չէիր թրջվի: Խանութի տերերն էլ` միջին տարիքի ամուսիններ,
հրաշալի մարդիկ էին, եթե իհարկե, այդ օրը լավ էին անցկացրել: Լինում էր, որ նաև կերակրում
էլ էին ինձ, բայց դա շատ հազվադեպ: Համենայն դեպս անձրևոտ եղանակին խանութի առջևում
ինձ տեսնելուն երբեք դեմ չէին լինի:
Այդ
անգամ ևս ես գնացի դեպի այդ խանութը, Բորիսն էլ իմ հետևից: Խանութի լույսերն արդեն մարել
էին, հաճախորդներն ու աշխատողներն էլ վաղուց հեռացել: Սակայն, բացի պատսպարվելուց ուրիշ
ոչինչ այդ պահին պետք չէր: Բորիսը, ինձ հեշտությամբ հասկանալով, տեղավորվեց խանութի
առջևում: Ասես որպես շնորհակալություն էլ գրկեց, շոյեց գլուխս: Այդպես նրա գրկում էլ
քնեցի…
Արշալույսը
նոր էր բացվել: Արևը ջերմ շողում էր ու տաքացնում օրը՝ կարծես մոռացության տալով գիշերվա
անձրևը: Բորիսի աչքերը, ինչպես միշտ, փակ էին: Դեռ քնած էր: Զարմանալիորեն ամբողջ գիշեր
կիթառը ձեռքից վայր չէր գցել: Ամուր գրկել էր այն ու թվում էր, որ երբեք էլ բաց չի
թողնելու: Ահա և խանութի տերերը: Նրանք` բանալին ձեռքներին, քնկոտ մոտեցան մեզ:
-Բարև:
Այս ու՞մ ես հետդ քարշ տվել: Երևում է, որ տեղի թափառականներից է, բայց նախկինում այս
կողմերում չեմ տեսել,-երևի պատասխանի սպասելով հարցրեց թմբլիկ կինը:
Ես
ուղղակի լիզեցի Բորիսի ձեռքը: Ամուսիններն անխոս բացեցին խանութի կողպած դուռն ու
ներս մտան: Շուտով Բորիսը անցուդարձից արթնացավ ու անհանգիստ շոշափեց կողքերը:
-Այս
ու՞ր ենք,- հարցրեց նա:
-Ըհն,
արթնացավ,- ներսից լսվեց տղամարդու ձայնը: Վերջինս դուրս եկավ խանութից ու ձեռքը մեկնելով
դեպի Բորիսը՝ ասաց.
-Բարև
Ձեզ: Ես Վրույրն եմ: Այս փոքրիկ խանութն ինձ ու կնոջս է պատկանում։ Հենց երկուսս էլ աշխատեցնում
ենք այն: Շնիկին այս կողմերում տեսած կամ, բայց Ձեզ…
Նա
երկար ժամանակ է նայում էր Բորիսի կույր ու փակ աչքերին: Վերջապես ձեռքը հետ քաշեց:
-Ես,-
խռպոտ ձայնով սկսեց ծերուկը,-ես մի թափառական երաժիշտ եմ: Արդեն 3-4 տարի է՝ ապրում
եմ դրսում: Ողորմություն չեմ խնդրում, ո՛չ: Չեմ կարողանում աշխատել, որովհետև բոլորը
մերժում են աշխատանքի ընդունել կույր ու հիվանդոտ ծերուկի: Բայց ես իմ ապրուսը վաստակում
եմ, փառք Աստծո: Ամեն օր փողոցներում կիթառ եմ նվագում ու դրանով գոնե մի քանի կոպեկ
առնում,-հանկարծ նա լռեց:
-Ձեզ
ինչպե՞ս դիմեմ,- անհարմար լռությունը կոտրելու համար հարցրեց Վրույրը:
-Կներեք,
հիշողությունս էլ մի բան չէ: Ես Բորիսն եմ:
-Եկեք
ներս: Կպատմեք Ձեր` մինչ փողոցում հայտնվելը ճանապարհի մասին: Համ էլ Ձեզ մեր խանութի
եղածով կհյուրասիրենք, դժվար թե կուշտ լինեք…
Վրույրի
հետևից Բորիսը նույնպես խանութ մտավ:
-Սրան
ինչո՞ւ ներս բերեցիր, խանգարելու է,- դժգոհ հարցրեց Վրույրի կինը:
Վրույրն անխոս մի ջղային հայացք նետեց կնոջ ուղղությամբ և նստեցրեց ծերուկին խանութի միակ աթոռակի
վրա:
-Սուրճ
կուզե՞ք, Բորիս ջան:
Բորիսը
տարօրինակ ծիծաղեց և պատասխանեց.
-Երեք
տարի է սուրճ չեմ խմել: Երևի համն էլ եմ մոռացել: Կուզեի վերհիշել:
Մինչ
Վրույրի կինը սուրճ էր եփում Բորիսի և ամուսնու համար, Բորիսը պատմում էր նրա երիտասարդական,
ինչու՞ ոչ նաև ծերունական` մինչև փողոցում հայտնվելու տարիների մասին: Պատմում էր մի
առանձնահատուկ հաճույքով: Թվում էր, թե փակ աչքերը փայլում էին այնպես, ինչպես կարող
էին փայլել մանկական` խինդով լի աչքերը: Րոպեներ անց նրա առջև մատուցվեց այդքան սպասված
սև սուրճը: Նա մի կում արեց և շարունակեց.
-Գիտեք
ի՞նչ վերհիշեցի,- կարծես հիշողությունների գիրկն ընկած հարցրեց Բորիսը:
-Ի՞նչ,-
հետաքրքությամբ հարցրեց Վրույրը, որ միաժամանակ սպասարկում էր այդ օրվա առաջին հաճախորդին:
Վերջինը շուտով հեռացավ: Վրույրը մոտեցավ Բորիսին:
-Ի՞նչ
հիշեցիք, պարոն Բորիս,- հարցրեց Վրույրը:
Բորիսը
չէր ուզում հետ գալ ջերմ հիշողությունների գրկից: Վերջապես նա սկսեց.
-Շա՜տ
երկար տարիներ առաջ, երբ երեխա էի, որոշել էի գեթ մեկ անգամ կում անել սուրճ կոչվածից:
Ծնողներիս դիմելն այդ հարցով անօգուտ էր: Եվ ես` 10-ամյա Բորիսս, երբ մենակ էի մնացել
տանը, ինձ համար սուրճ պատրաստեցի, (մի քանի անգամ աչքովս էր ընկել դրա պատրաստման
եղանակը): Այն, իրոք, շատ թունդ էր ստացվել: Բայց 10-ամյա երեխան ուշադրություն չի
դարձնում համին, այլ միայն տեսք, անվանում: Այդպես էլ ես էի…
-Հետո՞…,-
կլանված Բորիսի մանկության մեջ, հարցրեց Վրույրը:
-Հետո
այն, որ որոշեցի սուրճով կիթառ նվագել: Այդպես միշտ հայրս էր անում: «Ինչո՞վ եմ պակաս»
մտածեցի ես ու անփութորեն ողջ սուճը լցրի կիթառիս վրա: Տաքությունից լարերից մի քանիսը
կտրվեցին: Ես անչափ նեղվեցի: Օրերով լաց էի լինում: Ո՜նց էի սիրում կիթառս, նվագելը…
-Կցանկանաք
աշխատել, պարոն Բորիս,- անսպասելիորեն հարցրեց Վրույրը:
-Ցանկությունը
շատ քիչ է, տղա՛ս: Ինձ ոչ ոք պատրաստ չէ ընդունել աշխատանքի:
-Հավատացե՛ք,
բարի մարդիկ քիչ են, բայց դեռ չեն վերացել,- խորհրդավոր ասաց Վրույրը:
-Կուզեի
հավատալ, բայց…եթե իհարկե տեսնեմ այդ մարդկանց գործերը, այլ ոչ միայն լսեմ դրանց մասին:
-Շուտով
ինքներդ կհամոզվեք, որ խոսքերս ճշմարիտ են,- ջերմ ժպիտով ասաց Վրույրը:
-Ի՞նչ
նկատի ունես, որդի՛ս:
-Ես
ձեզ աշխատանք եմ առաջարկում: Աղջիկս իր սեփական նվագախումբն ունի: Վստահ եմ, որ դեմ
չի լինի դրա համալրմանը:
-Նրան
հաստատ կույր կիթառահար պետք չէ: Դա լավ է, որ ուզում ես մի լավ բան արած լինես, Վրույր
ջան, բայց մի տանջվիր, ինձ համար կյանքն ուրիշ ծրագրեր ունի: Ես ավելի լավ է գնամ, ավելորդ նեղություն պատճառեցի:
Նա
վեր ելավ աթոռից, վերցրեց կիթառը և քայլեց դեպի դուռը: Ես Վրույրին հայացքով հաջողություն
մաղթեցի և Բորիսի հետևից դուրս եկա խանութից: Հանկարծ որտեղից որտեղ հայտնվեց Վրույրը
և դարձյալ բարեհամբույր ասաց.
-Պարոն
Բորիս, Դուք Ձեր ուսապարկը մոռացաք:
-Օ՜հ,
շնորհակալ եմ
-Դեռ
չե՞ք մտափոխվել,- շարունակեց զրույցը Վրույրը:
-Այսի՞նքն:
-Դե
ցանկություն չունե՞ք աշխատելու քաղաքի լավագույն նվագախմբերից մեկում ու դառնալ դրա
անդամ: Պարոն Բորիս, ես չեմ ուզում, որ Ձեր ներդաշնակ նվագը մնա փողոցի փոշոտ օդում
ու անճաշակ անցորդների ականջներում, երբ կան նրանք, ովքեր պատրաստ են անդադար լսել
Ձեզ և գնահատում են գեղեցիկը, ինչպիսին է Ձեր նվագը: Վստահ եմ, որ Դուք արժանի եք այդ
ուշադրությանը:
-Դու
ի՞նչ գիտես, թե ես ինչպես եմ նվագում:
-Աղջիկս
է լսել։ Ավտոմեքենայով այդ փողոցով անցնելիս է եղել, լսել Ձեր հիասքանչ երաժշտությունը,
սիրահարվել ձեր տաղանդին: Սակայն չի մոտեցել Ձեզ, քանի որ շտապում էր իր նվագախմբի
հերթական ելույթին: Հետո վերադարձել է, բայց չի գտել Ձեզ:
-Ի՞նչ
գիտես, որ դա ես եմ եղել: Գուցե մեկ ուրիշն էր: Դու հաստատ շփոթում ես,- համառում էր
Բորիսը:
-Ավելի
քան վստահ եմ, որ դա հենց Դուք էիք: Եկեք իմ հետևից: Ի դեպ Ձեր շնիկը նույնպես նվագախմբում
աշխատանքի անցնելու շանսեր ունի,- շոյելով գլուխս ասաց Վրույրը:
Բորիսն
էլ չէր խոսում: Միայն լուռ ու հնազանդ քայլում էր: Շուտով մենք հայտնվեցինք մի հսկա
շինության առջև:
-Ահա
և տեղ հասանք,- ասաց Վրույրը:
Նա
բացեց մուտքի դուռը ու ներս մտավ:
-Շողի՜կ,
աղջի՜կս…
Ի
պատասխան Վրույրի կանչին՝ սենյակներից մեկից հայտնվեց մի նրբիկ, երիտասարդ աղջիկ;
-Ողջույն
պապ, բարև Ձեզ,-ասաց Շողիկը և մի տեսակ զննող հայացքով սկսեց նայել Բորիսին: Հանկարծ
նա վեր թռավ.
-Այո՜,
ես գտա նրան:
Վրույրն
իրեն չափազանց գոհ զգաց և ասաց.
-Դե
աղջիկս, հուսամ, որ քո նվագախմբում մեր տաղանդավոր Բորիսի համար տեղ կգտնվի,- ասաց
Վրույրը,- և նրա շնիկի համար նույնպես,- զվարթ ավելացրեց նա:
-Իհարկե,-
նույնպես ուրախ պատասխանեց աղջիկը:
-Ես Շողիկն
եմ` «Արևի շողեր» հանրահայտ նվագախմբի ղեկավարը: Եվ Ձեզ ընդունում եմ աշխատանքի:
-Անչափ հաճելի
է, դուստրս, ես էլ Բորիսն եմ:
-Դե, պարոն
Բորիս, հպարտ եմ, որ պատիվ ունեմ աշխատել նման արտիստի հետ: Սա ընդամենը սկիզբն էր,
մենք միասին դեռ մի ամբողջ ճանապարհ ունենք անցնելու: Ձեզ աշխարհի ամենամեծ բեմերն
են սպասվում: Եկեք, ծանոթացնեմ նաև խմբի մնացած անդամների հետ:
Ահա, այդ օրվանից
ես ու Բորիսը դարձանք Շողիկի «Արևի շողեր» նվագախմբի գլխավոր անդամներից: Այո՛, և ես
նույնպես` որպես հարվածային գործիքների երաժիշտ: Ճիշտ է, դրա համար շատ ջանքեր ու ժամանակ
պահանջվեց, բայց դա այլևս կարևոր չէ: Հիմա մեր նվագախումբը փայլում է տարատեսակ երկրների
բեմերում, հիացնում հանդիսատեսին, գերում սրտեր:
Հենց այսպես, մի անգամ փողոցում ինչ-որ մեկը ինչ-որ տեղ, տարիներ շարունակ ինքն իրեն երկար որոնումներից հետո վերջապես գտավ իրական տունը,
ընտանիքը, աշխատանքը; Փաստորեն, աշխարհի ինչ-որ մի անկյունում Բորիսի ապագան նրան էր
սպասում: Եվ գուցե քոնը նույնպես…
