Հիացած ու ապշած. առաջին, բայց ոչ վերջին այցս Երկրաբանական թանգարան

Աննա Սահակյան

ԱՀՏ Լրագրության դասարան

Առաջին անգամ այցելեցի պրոֆեսոր Հովհաննես Կարապետյանի անվան Երկրաբանական թանգարան, և այն ամենն, ինչ տեսա այնտեղ, պարզապես հիացրեց ինձ։ Հենց մուտքից զգացվում էր տեղի յուրահատուկ մթնոլորտը, բայց կային ցուցանմուշներ, որոնք ուղղակի գրավեցին ուշադրությունս։ Առաջինն, ինչն անհնար էր անտեսել,  փղի հսկայական կմախքն էր, որը ստիպում էր մի պահ կանգ առնել ու պատկերացնել, թե ինչպիսին է եղել աշխարհը միլիոնավոր տարիներ առաջ։ Նրա երկարությունը կազմում 4,5մետր, իսկ բարձրությունը՝ 3,5 մետր։ Կենդանական աշխարհի այս հսկան ապրել է մոտավորապես 750.000 տարի առաջ` Շիրակի հարթավայրում։ Բացի այդ, ինձ ապշեցրեց հանքանյութերի ու քարերի հարուստ հավաքածուն։ Ինձ շատ դուր եկավ պեկտոլիտ քարի տեսակը։ Այդ քարի նուրբ տեսքը, գեղեցիկ տեսքն ու փայլն այնքան գրավիչ էին, որ չէի կարողանում աչքս կտրել։

 Թանգարանում մի շատ յուրահատուկ ու ստեղծագործական անկյուն կար։ Այնտեղ պատրաստել էին արշավային միջավայր՝ վրանով, խարույկով ու փայտերով։ Այդ անկյունն այնքան բնական էր ստացված, որ մի պահ ինձ թվաց, թե թանգարանում չեմ, այլ հենց հիմա գտնվում եմ բնության գրկում՝ սարերի դիմաց կանգնած, և վրանը կողքիս է։ Էքսկուրսիայի վերջում թանգարանի աշխատակիցները մեզ հետ ջերմ զրուցեցին, ինչն էլ ավելի տպավորիչ դարձրեց մեր օրը։ 

Ես պարզապես հիացած էի, քանի որ հնարավորություն ունեցա սեփական աչքերով տեսնել տիեզերքից երկիր ընկած իրական երկնաքարը, որին, ասում են, եթե ձեռք տաս ու երազանք պահես` անպայման կկատարվի։ Տեսա նաև մեր մոլորակի հնագույն հարստություններից մեկը՝ առաջին չմշակված ոսկին։ Դրանք տեսնելիս իրական հրաշքի զգացողություն ես ունենում։ 

Խորհուրդ եմ տալիս բոլոր այն մարդկանց, ովքեր դեռ չեն եղել այնտեղ, անպայման այցելել։ Վստահ եմ՝ եթե մեկ անգամ գնաք, ապա էլի ու էլի եք ցանկանալու վերադառնալ։