Արամ Արևշատյան
ԱՀՏ Լրագրության դասարան
Գարնանային մի առավոտ էր՝ այնպիսին, երբ բնությունը կարծես շնչում է նոր ուժով։ Չնայած անձրևոտ օրվան, ես ու մտերիմ ընկերս՝ Արսենը, որոշեցինք բարձրանալ մոտակա բարձունքը։ Շատերին թվում է, թե անձրևը կարող է փչացնել տրամադրությունը, բայց մեզ համար դա լեռների գեղեցկությունը և թարմությունը զգալու լավագույն պահն էր։
Երբ հասանք վերև՝ մեր առջև բացվեց մի կախարդական տեսարան։ Ամպերը ցած էին հավաքվել ձորերում, իսկ թաց ժայռերը փայլում էին արծաթի պես։ Մենք լուռ վայելում էինք այդ ամենը, մինչև նկատեցինք մի փոքրիկ շարժում՝ ցեխոտ արահետի եզրին։ Մի թռչնակ էր՝ թևը վնասված, որը փորձում էր թաքնվել անձրևից մի մեծ քարի տակ, բայց ջրհեղեղը քշում-տանում էր նրա ապաստարանը։
Արսենն առանց վարանելու մոտեցավ, զգուշությամբ վերցրեց թաց ու դողացող թռչնակին և տեղավորեց իր տաք բաճկոնի գրպանում։ Մենք միասին մի փոքրիկ, չոր տեղ պատրաստեցինք ժայռի խորշում, որտեղ անձրևը չէր հասնում, և Արսենն իր հետ վերցրած սննդից մի քանի փշուր թողեց նրա համար։ Այդ պահին ես հասկացա մի կարևոր բան. բնության կողքին մենք հաճախ մեզ փոքր ենք զգում, բայց նույնիսկ ամենափոքր բարի գործը կարող է մեծ նշանակություն ունենալ մի կյանքի համար։
Տուն վերադառնալիս մենք թրջված էինք ու հոգնած, բայց մեր սրտերում մի անբացատրելի ջերմություն կար։ Սա դարձավ իմ կյանքի ամենահիշվող օրը, ոչ թե տեսարանների, այլ այն գիտակցման համար, որ մարդու իրական գեղեցկությունը նրա արարքների մեջ է։ Արսենի կատարած քայլը հիշեցրեց ինձ, որ իսկական ընկերությունը և բնության հանդեպ սերը դրսևորվում են ոչ թե խոսքերով, այլ այն պահին, երբ դու կանգ ես առնում՝ օգնելու նրան, ով քո կարիքն ունի։
Комментариев нет:
Отправить комментарий