ԱՀՏ Լրագրության դասարան
Խաչատուր Աբովյանի տուն-թանգարանը մի վայր է, որի մասին վաղուց էի լսել, բայց երբեք չէի եղել։ Ասեմ անկեղծ՝ ես անգամ չէի պատկերացնում, որ այդքան կհուզվեմ ու կտպավորվեմ։
Թանգարանը գտնվում է մի շատ հանգիստ ու հին երևանյան թաղամասում՝ հեռու քաղաքի աղմուկից։ Բակ մտնելուն պես զգացի, որ ներսում մի այլ աշխարհ է։ Ամեն ինչ՝ հին հայկական տան կառուցվածքից մինչև ցուցադրած առարկաները, պահպանում է այն ժամանակների շունչը, երբ ապրել ու ստեղծագործել է Խաչատուր Աբովյանը։ Ինձ համար առանձնապես տպավորիչ էր այն հատվածը, որտեղ ցուցադրված էին նրա ձեռագրերը՝ հատկապես «Վերք Հայաստանի»-ի բնօրինակ էջերը։ Դրանք տեսնելը կարծես կենդանացնում էր Աբովյանի ներկայությունը։
Շատ հետաքրքիր էր նաև նրա նամակների ցուցադրությունը։ Դրանցից որոշները ուղղված էին իր ուսուցիչներին ու ընկերներին, իսկ որոշները՝ իշխանություններին, որոնց միջոցով Աբովյանը փորձում էր բարեփոխումներ առաջարկել։ Այդ ամենը կարդալիս մի նոր հայացքով նայեցի նրան՝ ոչ միայն որպես գրող, այլև որպես մտածող, հասարակական գործիչ ու հայրենասեր մարդ։
Թանգարանում կային նաև շատ հին կենցաղային իրեր, կահույք, հագուստներ, որոնք ներկայացնում էին այդ ժամանակվա հայ կյանքի մանրամասները։ Մտածում էի՝ ինչքան խոր արմատներ ունենք մենք, ի՜նչ հարուստ մշակույթ, ու ի՜նչ կարևոր է այդ ամենը պահպանել ու փոխանցել։
Այս այցելությունից հետո ես իսկապես ավելի հպարտ զգացի ինձ որպես հայ։ Խաչատուր Աբովյանը մեր նոր գրականության հիմնադիրն է, բայց նա նաև նոր մտածողության ու նոր հայի խորհրդանիշն է։ Նրա տուն-թանգարանը ոչ միայն հիշողություն է, այլև ոգեշնչման վայր։
Յուրաքանչյուր մարդ առնվազն մեկ անգամ պետք է այցելի այդ թանգարանը։ Դա այն վայրերից է, որից դուրս ես գալիս ուրիշ մարդ դարձած։
Комментариев нет:
Отправить комментарий