Նելլի Մխիթարյան
ԱՀՏ Լրագրության դասարան
Սիրում էի քեզ Աշուն։ Գեղեցիկ, կախարդական, հոգուն հարազատ, մեկի համար մութ ու գորշ, մյուսի համար գույնզգուն և վառ աշուն։ Չէի տեսնում ես մութ ու գորշ օրեր քո մեջ։ Ամիսներդ լի էին խինդով ու ծիծաղով։ Արև, տերևաթափ, երբեմն-երբեմն անձրևներ։ Սակայն միևնույն է, հիասքանչ էիր դու։ Սիրում էի նստել պատուհանի մոտ, երբ դրսում ցուրտ էր ու անձրև էր գալիս։ Նստել, երազել։
Աշնան ամենահաճելի զբաղմունքներիցս մեկը հեքիաթային բնության գրկում գիրք կարդալն էր։ Անչափ հաճելի էր աշնանային տերևաթափից հետո զբոսնել խշխշուն և գունեղ տերևներով գործած գորգի վրայով։
Եվ ամեն անգամ, երբ քայլելում էի աշնան շնչով պատված սակավամարդ այգիներում, ես ինձ պատկերացնում էի մի փոքրիկ աղջնակ` մոլորված աշնան հեքիաթում……
Հեքիաթ օրը լի էր հրաշքով և կախարդանքով, որը չուներ ավարտ։
Բայց մի օր հեքիաթը վերածվեց մղձավանջի, սարսափելի երազի, երբ կրկին եկար դու` աշուն, բերելով քո հետ պատերազմ, մահաբեր ու կործանարար։
Ատեցի քեզ աշուն... Ատեցի ամբողջ սրտով, որովհետև չթողեցիր քո միջոցով երջանկությունը ևս մեկ անգամ զգայի։ Խլեցիր, տարար հայրենիքիս մի մասը, հայ զինվորի, անմեղ երեխայի և բնակչի կյանքը, աչքերս արցունքով լցրեցիր։ Ի՞նչ կա քո մեջ հիմա։ Ցավով, տառապանքով լի հիշողություններ միայն....
Комментариев нет:
Отправить комментарий