Արփինե Հարությունյան
ԱՀՏ Լրագրության դասարան
Մարիամը եղբոր ու ընտանիքի հետ բռնի տեղահանվել էր Արցախից։ Նրանք տեղափոխվել էին մի անծանոթ քաղաք։ Մարիամն անդադար լաց էր լինում ու չէր կարողանում համակերպվել այn մտքի հետ, որ Արցախն ամայացել է։
Նրա եղբայրը` Արթուրը, փորձում էր քաջալերել նրան` ասելով, որ օրը կգա և նրանք կվերադառնան իրենց հայրենիք, սակայն Մարիամը չէր կարողանում լացը դադարեցնել։ Նա հիշում էր ընկուզենին, որի հովանու ներքո ընկերուհիներով ժամանակ էին անցկացնում, հիշում էր նաև ծիծաղը, որ լսվում էր Արցախի արահետներում։
Եկավ աշունը։ Մարիամը համոզեց իր ընտանիքին, որ իրենց տան դիմացի այգում փոքրիկ միջոցառում կազմակերպի։
Նա այդ օրը զգաց, որ Արցախի մասին հիշողությունները չպետք է լինեն միայն վշտի աղբյուր, այլ նաև սիրո և ստեղծագործության։
Комментариев нет:
Отправить комментарий