Աննա Սահակյան
ԱՀՏ Լրագրության դասարան
Ամեն տարի, երբ գնում էինք Սյունիքի մարզ` մայրիկիս մորաքույրը պատմում էր իրենց դիմացի տան մասին։ Դա մի շատ հին տուն էր, որտեղ արդեն երկար տարիներ մարդ չէր ապրում։ Ասում էին, որ այնտեղ շատ մարդիկ են մահացել ու նրանց հոգիները մնացել են այդ <<պատերի մեջ>>։
Տանտերը փորձում էր վաճառել տունը, բայց չէր ստացվում, դրա համար էլ որոշեց վարձով տալ։ Մի օր մի ընտանիք վարձեց այդ տունը։ Մի անգամ, երբ մայրն ու երեխան տանը մենակ էին` սկսվեցին տարօրինակ բաներ։
Հանկարծ տան մեջ մի անծանոթ ձայն լսվեց։ Մայրը սկսեց սենյակներում տեսնել տեսիլքներ. նրան թվում էր, թե տան մեջ անծանոթ մարդիկ են քայլում, որոնք այնտեղ չպետք է լինեին։ Նա այնքան վախեցավ, որ երեխային տանը թողնելով՝ դուրս վազեց տանից։
Այդ դեպքից հետո տունն ընդմիշտ փակվեց։ Մարդիկ փորձեցին հետո ներս մտնել, բայց տեսան, որ գլխավոր սենյակի դուռը դարձել է մի փակ դուռ, որը ոչ մի ձև չի բացվում։ Տանտերը երկար փնտրեց, բայց այդպես էլ չգտավ այն բացելու միջոցը. դա մի կորած բանալի էր, որը կարծես գետնի տակն էր անցել։
Այդ օրվանից սկսած ոչ ոք չի համարձակվում մտնել այդտեղ։ Բոլորը գիտեն, որ այդ տունը մի մեծ գաղտնիք ունի, որը կապված է այնտեղ մնացած հոգիների հետ։ Մինչև հիմա էլ, երբ անցնում ես այդ տան կողքով` թվում է, թե ինչ-որ մեկը պատուհանից հետևում է քեզ ու սպասում, թե երբ է բանալին գտնվելու, որ վերջապես բացվի այդ դուռը։
Комментариев нет:
Отправить комментарий