Արամ Արևշատյան
ԱՀՏ Լրագրության դասարան
Այս տխուր սիրային պատմությունը հիմնված է իրական փաստերի վրա։
«Ես Տիգրանն եմ, ծնվել եմ Հայաստանում և այս նամակը գրում եմ քեզ՝ Աննա, ես ուժ չգտա, որ քեզ ասեմ իմ սիրո մասին, բայց հիմա ասում եմ, որ սիրում եմ քեզ»։ Իսկ հիմա գնանք ամենասկիզբ, որտեղից սկսվեց այս պատմությունը։
-Դու այդպես էլ տղամարդ չէս դառնա, դու վախկոտ ես՝ վախկոտ էլ կմնաս։ Գնա պատերազմ՝ զոհվիր, բայց գոնե դուխով եղիր, դու երկրորդ կեսիդ թողեցիր ընկերոջդ՝ քո վախկոտ լինելու պատճառով։
- Ա դե պապի, հերիք է, ամեն օր նույն բանն ես ասում, թող հանգիստ էլի։
- Թո՜ւ։
Անցավ մեկ օր այդ պատմությունից։ Տիգրանը գնաց ռազմի դաշտ, որպեսզի պաշտպանի հայրենիքը։
Այս ի՞նչ նամակ է, երևի քույրս է գրել, սպասիր կարդամ։
«Բարև Տիգրան, ինչպե՞ս ես, կարոտում եմ քեզ, խնդրում եմ չմահանաս։
Քո սիրելի քույր Սիրուն»։
Տղերք, հարձակվել են ուղղաթիռով։
Լավ, հետո նամակը կուղարկեմ։ Նռնականետը վերցնելով ես ոչնչացրի ուղղաթիռը։ Ինձ մեկ շաբաթով արձակուրդ տվեցին՝ ընկերոջս հարսանիքին մասնակցելու։ Գնալով եկեղեցի՝ ընկերոջս հարսանիքին, ես տեսա մանկությանս ընկերոջ՝ Դանիելի գերեզմանը։ Չդիմանալով այդ ցավին՝ ես հետ գնացի դիրքեր։ Հաջորդ օրը մենք շատ վտանգավոր առաջադրանք ունեինք․ եկեղեցիներից մեկում ադրբեջանցի զինվորները պատանդ էին վերցրել հայ երեխաներին և մեկի վրա նռնակ դրել։ Տիգրանը ներս մտնելով ադրբեջաներեն ասաց, որ բաց թողնի երեխաներին։ Հայկական դիվերսիոն խումբը մտավ, ադրբեջանցի գեներալին սպանեց։ Ցավոք, չկարողացան փրկել Տիգրանի կյանքը։
Комментариев нет:
Отправить комментарий