Նկարչի արվեստանոցում

Նելլի Մխիթարյան

Արաբկիրի Հայորդյաց Տան Լրագրության դասարան

Երբեք չեմ հասկացել, թե մարդիկ ինչպես են նկարել։ Միգուցե ես ինքս չեմ կարողացել կամ չեմ փորձել, միևնույն է այս արվեստը ինձ համար չէ։ Մեկ ամիս առաջ, երբ ծանոթացա Լևոնի հետ` նա ինձ պատմեց նկարչության մասին։ Այն ինձ այդքան էլ դուր չեկավ և ընդհանուր թեմա չունենալու պատճառով մենք դադարեցինք շփվել։ Դասերից հետո, հերթական անգամ տուն վերադառնալիս, նկատեցի Լևոնին` մի նստարանին նստած։ Մոտեցա նրան և փորձեցի հասկանալ, թե ի՞նչ է պատահել։ Նա երկար ժամանակ լռում էր, բայց հանկարծ խոսեց.

-Կգա՞ս իմ տուն։

-Ձեր տու՞ն։

-Այո, հրավիրում եմ։

Դասերս շատ էին, սակայն նրան մերժել չկարողացա։ Մենք միասին շարժվեցինք նրա տան ուղղությամբ։

Երբ ներս մտանք` ուղղակի ապշել էի։ Տան բոլոր պատերին նկարներ էին։

-Ի՜նչ գեղեցիկ է, դու՞ ես այս ամենը նկարել։

-Այո և ոչ միայն սրանք։ 

Նա ինձ ուղեկցեց մի սենյակ, որն այդքան էլ մեծ չէր, բայց ամբողջությամբ լցված էր նկարներով։ Թե ինչ գեղեցիկ էին նկարները` խոսքերով անհնար է նկարագրել, իսկ նրանց քանակն ահռելի էր։ Անհարմար լռությունը շատ երկար չտևեց և Լևոնը խոսեց.

-Այս տարիների ընթացքում ոչ ոք ինձ հետ չէր շփվում, ես միայնակ էի, տխուր` մինչ այն պահը, երբ սկսեցի նկարել։ Սա մի մեծ աշխարհ է, որը երբեք քեզ տխուր չի թողնի։ Ես իմ այդքան սպասված երջանկությունը գտա այս արվեստի մեջ և յուրաքանչյուր կտավ, յուրաքանչյուր նկար թանկ է ինձ համար։ Արվեստի ստեղծագործությունները նման են մարդկանց. նրանք կարող են լինել հաճելի` նույնիսկ շատ մեծ թերությունների առկայության դեպքում:

Բարձրագույն նպատակը, որին կարող է ծառայել արվեստը` այն է, որ մարդիկ ավելի խորը հասկանան կյանքը և ավելի սիրեն այն։ Լևոնի և իր կտավների շնորհիվ ես սկսեցի սիրել արվեստը, իսկ կյանքն` ավելի շատ։